Czereśnie prosto z drzewa – Karol Ketzer

„Uwierz, przyjacielu, że właśnie w takich chwilach przypominam sobie, jak pachniało powietrze, kiedy kończyło się lato. Pamiętam, jak rzeczy były rozróżnialne, a my chcieliśmy wiedzieć więcej, aż w końcu wszystko stało się jednym. Nikt nie spodziewał się, że pójdzie tak dobrze.” fragment z książki

„Czereśnie prosto z drzewa” to świeży i niewątpliwie smakowity kąsek dla wytrawnych smakoszy literatury. Książka stanowi swoisty zbiór dziesięciu opowiadań prozatorskich, które nie łączy ze sobą nic poza inteligentnym wyrazem debiutującego autora oraz wieloznaczności każdej czereśni z tego zbioru.

Wielowymiarowe opowiadania Karola Ketzera rzeczywiście przypominają garść zerwanych upalnym latem owoców czereśni, które możemy zajadać jedną po drugiej rozkoszując się ich soczystością i ambiwalentnym smakiem. Autor dopuszczając się wieloznaczności, niedomówień i niedookreślenia gatunkowego jednocześnie, stworzył barwną galerię postaci, które borykają się ze swoją codzienną rzeczywistością. Opowiadania zostały osadzone w twardych, zastanych realiach, które bohaterowie niczym kukiełki teatru tego świata z odciętymi sznurkami muszą się mierzyć nie mając przy tym zbyt wielu środków stworzonych w celu okiełznania czasu i przestrzeni. Są to postacie niebagatelne także ze względu na ich psychologiczne, czy raczej behawioralne usposobienie, które zdarza się, że odbiega znacznie od normy, lecz w gruncie rzeczy staje się czasem dowodem, że może normalność wcale nie jest taka normalna w ujęciu, którym ją definiujemy na co dzień. Wszystko to jest mieszanką wybuchową o opóźnionym zapłonie, na którą składają się elementy realizmu i absurdu zarazem, a także żonglowanie melancholią i surrealizmem, które na szczęście są odpowiednio wyważone. To wszystko zostało obficie ubrane w poetycką kompozycję językową, która jakby starała się ujarzmić przejawy tej rzeczywistości. Autor doskonale odnajduje się w popkulturze i współczesnym mainstreamie odnosząc się do ich treści, żonglując groteską codzienności. Nawet same zakończenia zdają się przełamywać tendencje stając się niespójne, nieoczekiwane, może zbyt otwarte w pozytywnym odniesieniu.

Opowiadania Karola Ketzera są wielowymiarowe tworząc przy tym specyficzny obraz stylu literackiego, którym posługuje się autor. Przez opowiadania przebijają się gdzieś z pomiędzy poszczególnych zdań pytania o znaczenie rzeczy, znaczenie istnienia drugiego dna. Nie będę ukrywała- ten zbiór jest dziwny, ale dziwny jak najbardziej pozytywnie. Z pełną odpowiedzialnością muszę stwierdzić, że to wyższa klasa prozy współczesnej i oby tak dalej Panie Ketzer, bo takich tworów prozatorskich dziś zbyt mało. 

"Czereśnie prosto z drzewa", Karol Ketzer, Wydawnictwo Novae Res, 2013, stron 205.

„Karol Ketzer (1986), błękitnooki jedynak spod znaku Bliźniąt, poeta, prozaik, gitarzysta, synesteta, niedoszły absolwent Politechniki Gdańskiej. Biorąc pod uwagę cały szereg wstrząsających wydarzeń, wygląda na to, że pisanie ma we krwi. Uzależniony od papierosów oraz tanich napojów energetycznych. Prawdziwy romantyk i jak każdy prawdziwy romantyk – zatwardziały nihilista. Kiepski materiał na męża. „ - nota o autorze zawarta w książce

Karol Ketzer Źródło: http://truml.com/profiles/1544/postcards/145925?lang=pl

  
Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Innowacyjnemu:

 

Iwona Kienzler - Miłości polskich królowych i księżniczek

Książka o charakterze niebagatelnym, bowiem poruszającym kwestie uczuć, romansów, a nawet intryg miłosnych czy skandali polskich królowych i księżniczek z dynastii Piastów i Jagiellonów. Poznajemy ich losy w kontekście życia uczuciowego i emocjonalnego, które czasem wywierało wpływ nie tylko na nie same, ale również na losy całego kraju.

Losy zarówno prywatne jak i polityczne polskich królów i książąt interesują czytelników od dawien dawna, bowiem zamierzchłe czasy pociągają nas swoją tajemniczością. Czytając o nich, poznając ich życie i obyczaje staramy sobie wyobrazić siebie na ich miejscu i odnieść ich życie do współczesnej rzeczywistości kulturowej. Jednakże kwestie związane z życiem polskich księżniczek i królowych osnute są niejako mgiełką tajemniczości. Nie znamy ich konkretnych losów, a jedynie drobne (zwykle mało znaczące) urywki wiedzy historycznej na temat ich życia w kontekście politycznym. Zapominamy, że przecież za każdym wielkim mężczyzną stoi zazwyczaj mądra i wyjątkowa kobieta, która ma niebagatelny wpływ na jego życie, decyzje, a czasem nawet historię całego kraju lub jego regionów. Żony polskich królów i książąt miały na nich nie tylko wpływ dzięki tak zwanym „kobiecym sztuczkom”, ale przede wszystkim mądrości, sprytowi i własnym ambicjom (być może czasem nazbyt wygórowanym), czego dowodzą fakty przytoczone przez autorkę publikacji. Losy żon władców polskich były zwykle nie do pozazdroszczenia wbrew powszechnemu myśleniu o nich, jako o księżniczkach prowadzących beztroskie życie. W czasach Piastów i Jagiellonów kobiety traktowane były marginalnie, bowiem jedynie jako swoisty dodatek do mężczyzny, jego niezbyt istotna ozdoba, lub karta przetargowa, gdy niezbędne było zawarcie sojuszu politycznego. Takie informacje są zazwyczaj skrzętnie pomijane w wszelakich podręcznikach czy opracowaniach historycznych, czego skutkiem jest brak świadomości o zasługach małżonek władców. Dlatego publikacja Iwony Kienzler jest niejako lekturą obowiązkową, a przynajmniej interesującym uzupełnieniem wiedzy historycznej i obyczajowej o zamierzchłych czasach.

Autorka zebrała i poddała wnikliwej analizie materiały i źródła historyczne na podstawie, których powstało niniejsze opracowanie. Zebrane w niej zostały zarówno fakty z życia najważniejszych kobiet w historii Polski, ale również informacje o ówczesnej obyczajowości. A wszystko to zostało osadzone w rzeczywistości wydarzeń historycznych i opatrzone ciekawą narracją. Autorka, która jest również narratorem, doskonale prowadzi czytelnika przez poszczególne życiorysy. Natomiast czytelnik dzięki swobodzie językowej ma wrażenie, że czyta wciągające opowiastki fikcyjne, od których nie sposób się oderwać. Iwona Kienzler dokonała wybitnego wyboru ciekawych postaci historycznych, a ich uczucia i namiętności przedstawiła na tle rzeczywistych dworskich intryg i polityki. Dopóki nie przeczytałam niniejszej pozycji nie przypuszczałam nawet, że możliwe jest tak ciekawe przedstawienie rzeczywistości historycznej tego okresu.

Książka jest swoistym połączeniem podręcznika do historii i zbioru opowiadań opartych na autentycznych źródłach historycznych. Dowiadujemy się z niej wielu istotnych informacji na temat sojuszów w naszym kraju, kwestiach dynastycznych, politycznych i upodobaniach władców, ale przede wszystkim poznajemy losy i emocje niezwykłych postaci kobiecych. Przedstawione postaci zostały ujęte z tak życiowej perspektywy, że zupełnie zatraca się granica różnic między pokoleniami. Bowiem poznając ich stany emocjonalne, oczekiwania, reakcje wobec otaczającej je rzeczywistości, przekonujemy się, jak niewiele różnią się od współczesnych kobiet. Różnica drzemie jedynie w kwestii wolności wyboru i obyczajów. Warto więc sięgnąć po tę książkę nie tylko po to, by spędzić czas na przyjemnej lekturze, ale także by niejako wczuć się w losy poprzednich pokoleń. A przy okazji mamy także szansę, by w przystępny sposób przyswoić sobie podstawowa wiedzę historyczną o dynastiach Piastów i Jagiellonów.

Iwona Kienzler, Miłości polskich królowych i księżniczek. Czas Piastów i Jagiellonów, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2012