Lord Jim - J. Conrad

"Lord Jim" to obok "Jądra ciemności" najbardziej doceniona przez czytelników powieść Conrada. I nie bez przyczyny, bowiem trudno przejść obok niej obojętnie za sprawą ciekawej kompozycji językowej oraz podszytej refleksją fabuły.

Powieść została poświęcona losom młodego Anglika, którego początkowo poznajemy jako oficera marynarki handlowej, potem pracownika w portach południowo-wschodniej Azji, który w końcu staje się przywódcą na Borneo. Ścieżki poczynań i doświadczeń tytułowego bohatera stanowią tu jednak bogate tło dla opowieści o utraconym i odzyskanym honorze i potrzebie wewnętrznej odnowy.

Wyjątkowe wrażenie wywiera tu wielość narratorów i prezentacja różnych punktów widzenia, które czytelnik ma możliwość interpretować według własnej opinii. Nic tu nie zostaje podaje na tacy. Ciekawym zabiegiem jest tu także różnorodność ukazania poszczególnych momentów w czasie. Książkę Conrada nie sposób zakwalifikować gatunkowo, bowiem ewidentnie wywodzi się ona z różnych rodzajów literatury. Znajdziemy tu wiele motywów literackich, które zostały ujęte z innej niż powszechnie znana perspektywa.

„Lord Jim” nie jest książką łatwą w odbiorze i w związku z tym wymaga koncentracji oraz poświęcenia jej uwagi. Jednak lektura daje wielką satysfakcję za sprawą pięknie budowanych zdań oraz skłaniającej do refleksji fabuły.
Serdecznie polecam.

"Lord Jim", Joseph Conrad, Wydawnictwo mg, 2016.

Za piękne wydanie książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu MG:

Idiota - Fiodor Dostojewski

"Aby osiągnąć doskonałość, trzeba przede wszystkim wielu rzeczy nie zrozumieć."
Fiodor Dostojewski jest bez wątpienia ponadczasowym mistrzem pióra, którego utwory doskonale odzwierciedlają istotę ludzkich serc i charakterów, mimo że osadzonych w innej niż znana nam współcześnie rzeczywistości. "Idiota" to powieść, którą niejako przysłania sława "Zbrodni i kary" i "Braci Karamazow" - a nie słusznie, bo niniejsze dzieło powinno stanąć na piedestale.
Dzięki inicjatywie wydawnictwa MG mamy okazję przypomnieć sobie o klasyce literatury światowej, która trafia w nasze ręce w formie pięknych nowoczesnych publikacji, które cieszą oczy.

Głównym bohaterem jest interesująco nakreślona postać księcia Lwa Myszkina, który jest osobą niezwykle dobroduszną i pełną miłosierdzia. Jego prostota serca i pragnienie bycia prawdziwym stanowi niemal kontrast na tle społeczności, która swoją codzienność opiera na konwenansach, etykiecie i pozorach. Istotą powieści zdaje się więc wskazanie owego kontrastu społecznego, który jest wynikiem osadzenia w społeczeństwie pełnym pozorów. Jak radzi sobie dobry, szczery człowiek w takim środowisku? Można się domyśleć jak jest odbierany, dzięki trafnemu tytułowi powieści.
Dostojewski niezmiernie przenikliwie bada tajniki i zakamarki duszy, a ponadto nieśmiało wskazuje gdzie powinniśmy szukać piękna w każdym napotkanym człowieku. Autor kreśli swoją powieść wielowątkowo, dzięki czemu mamy okazję nie tylko poznać esencję przekazu związanego z główną postacią, ale także niejako zbadać i poddać własnej interpretacji zaprezentowane towarzystwo XIX wiecznej Rosji. Oprócz wątków głównych związanych z bohaterami i ich losami poznajemy wiele wyjątkowo trafnych pod względem moralizacji opowieści wplecionych w fabułę, które stanowią część snutych przez Lwa Myszkina opowiadań. Dzięki temu dostajemy niejako na tacy różne tematycznie kwestie do rozważenia i poddania refleksji, co jest znacznym wzbogaceniem i tak ciekawej powieści.
Nie obyło się ponadto w "Idiocie" bez skomplikowanych wątków miłosnych, które w ciekawy sposób poddają w wątpliwość wszelkie znane nam schematy interpretacji czy też próby zrozumienia uczuć i emocji. W efekcie dostrzec tu możemy prawdziwą paletę uczuć, które mieszają się ze sobą, są sprzeczne lub mogą prowadzić do obłędu. Znajdziemy tu miłość twórczą i destrukcyjną, nienawiść, litość i pogardę. Czegóż chcieć więcej, by powieść była interesującą?
"Idiota" Dostojewskiego jest ponadto doskonałym przykładem kunsztu literackiego, a także świadectwem geniuszu autora. Na uwagę zasługuje nie tylko kompozycja językowa, którą z przyjemnością delektować się można podczas lektury, ale także linia fabularna stanowiąca prawdziwy majstersztyk. Oczywiście biorąc do rąk niniejszą pozycję należy pamiętać o tym, że jest to dzieło klasyki literatury światowej, co oznacza, że jest kompletnie różne od tego co znamy współcześnie. W efekcie nasze przyzwyczajenia literackie są kruszone i deptane wraz z pogrążaniem się w lekturę, co na początku jest dość trudnym doznaniem. Ale wierzcie mi, warto!

"Idiota", Fiodor Dostojewski, Wydawnictwo MG, 2016.

Za tak pięknie wydaną publikację serdecznie dziękuję Wydawnictwu MG:

Bostończycy - Henry james

Akcja książki rozgrywa się na tle wydarzeń rodzącego się w Stanach Zjednoczonych ruchu sufrażystek, który autor prezentuje z ironią oraz nutą niechęci do nowych przemian społecznych.

Najnowsza publikacja „Bostończyków” Henry’ego Jamesa została wydana przez wydawnictwo Prószyński i S-ka po niemal 130 latach od premiery oryginału, co zasługuje na uwagę. Autor ten jest uznawany za kanonicznego, zarówno w kontekście literatury anglojęzycznej, jak i światowej. Tłem wydarzeń prezentowanych na łamach książki jest rodzący się w Stanach Zjednoczonych ruch sufrażystek, na który autor spogląda raczej ze swoistym dystansem. Aczkolwiek na pierwszym planie staje tocząca się rywalizacja kuzynostwa o duszę pięknej córki mesmerysty Verenę Tarrant.
Basil Ransom, młody prawnik z Południa, ceniący swoje konserwatywne poglądy, toczy usilną wojnę na ideały z bogatą kuzynką Olive Chancellor. Olive widzi w Verenie iskrę nadziei na wyzwolenie kobiet spod patriarchalnego ucisku. Basil, mimo odmienności swych poglądów w tej kwestii, zakochuje się w niej. Jego celem staje się więc uchronienie swojej ewentualnej wybranki od wpływów śmiałej Olive. Oboje traktują swoje działania zmierzające ku nawróceniu Olive niczym społeczną misję, lecz z czasem wszystko przeradza się w swoistą tragedię, którą przeplata komizm sytuacyjny. Z kolei to, co dzieje się na drugim planie pozwala autorowi oddać rzetelny obraz amerykańskiej socjety u schyłku XIX w.
„Bostończycy” Henrego Jamesa to swoisty przykład kunsztu ponadczasowego pisarstwa, literackości oraz wyjątkowego daru obserwowania rzeczywistości społecznej. Niniejszy autor ma niezwykły talent ujmowania w piękne zdania tego, co zwykły człowiek zapewne by przegapił. Powieść rozwija się powoli, lecz z ciekawym rytmem i szykiem, co mimo że na pozór wydawać się może nużące, to dzięki wyjątkowemu wyrafinowanemu stylowi kompozycji językowej, staje się prawdziwą ucztą dla zmysłów czytelniczych. Literaturą Henry'ego Jamesa należy się delektować, smakować ją bez pośpiechu, by wyciągnąć z niej wszystko, co najlepsze. Czytając powieść wydaje się jakoby autor oddalił samą fabułę na dalszy plan, by za główne meritum dzieła uczynić przemyślenia i rozterki bohaterów, co czyni tę powieść nie tylko obyczajową, ale także psychologiczną.
Polecam tę powieść wszystkim tym, którzy lubują się w literaturze wymagającej, angażującej czytelnika bez reszty. Nie znajdziecie tu wartkiej fabuły, ani spektakularnych zwrotów akcji, lecz przepiękne, spokojnie toczące się zdania budzące wyobraźnię oraz niezwykłe analityczne podejście do ówczesnej rzeczywistości społecznej.



Henry James, „Bostończycy”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2014.

Dziękuję za książkę portalowi dla kobiet DlaLejdis.pl.
Recenzja ukazała się również na stronie www.dlalejdis.pl

Życie Charlotte Brontë - Elizabeth Gaskell

Biografia Charlotte Brontë pióra angielskiej powieściopisarki Elizabeth Gaskell należy do klasyki światowej literatury. Biografia ta jest naturalnym uzupełnieniem wiedzy o życiu i twórczości Charlotte.

Charlotte, Emily oraz Anne Brontë podczas swojego krótkiego życia na wrzosowiskach zdążyły stworzyć niezwykłe powieści, które stały się w okamgnieniu literackimi przebojami ówczesnych czasów, a współcześnie kanonami literatury światowej. Kobiety mimo sławy i podziwu, które zyskały za sprawą swoich dzieł pozostawały wierne swojej skromności i prostemu życiu z dala od przepychu i nowoczesności wielkich miast, w których zachwycano się nimi na salonach. Życie sióstr, mimo że przebiegało wśród kochającej rodziny, to jednak nie było usłane różami. Musiały się one zmagać z chorobami, śmiercią najbliższych, wiecznym brakiem funduszy i poczuciem niedostosowania. Szczęśliwe były jedynie na swoich wrzosowiskach, gdzie wiatr szeptał im do uszu historie, a mroczne niebo rozświetlał fiolet wrzosów, które były im inspiracją.

Elizabeth Gaskell miała przyjemność a nawet zaszczyt zbliżyć się do samej Charlotte na tyle blisko, by móc nazwać się jej przyjaciółką. Co zapewne jest bliskie prawdy, bo to właśnie ją osobiście ojciec sławnych sióstr poprosił o napisanie niniejszej biografii. Autorka do stworzenia tego obnażającego nieśmiałą i tajemniczą kobietę dzieła wykorzystała własne doświadczenia i obserwacje przestrzeni życiowej Charlotte, rozmowy, które prowadziły, a także wiele listów, fragmentów pamiętników oraz relacji ludzi z jej otoczenia. Wszystkie te materiały mimo że osnute kontrowersją ich ujawnienia stały się skarbem dla potomnych.

Biografia Charlotte Brontë cechuje się nie tylko przytoczeniem obrazu życia i rzeczywistości pisarki, ale także swoistym ukazaniem obrazu ówczesnej rzeczywistości społecznej, a nawet krajobrazu jej przestrzeni życiowej. Wszystko to jest niezwykle cenne i pobudzające wyobraźnię. Dzięki lekkiemu pióru autorki oraz jej zdolności przelania na papier swojego daru obserwacji możemy nie tylko poznać fakty z życia rodziny Brontë i najstarszej z sióstr, ale także poznać rzeczywistość, w której przyszło im żyć. Czytając w szczególności pierwsze części biografii czytelnik odnosi wrażenie jakoby był oprowadzany po wrzosowiskach, miasteczku, szkole, domu Chralotte, jakby osobiście poznawał ludzi z jej otoczenia. To wrażenie podglądania rzeczywistości autorki jest niezwykłe.

Mimo że na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że niniejszą biografią mogą być zachwyceni jedynie fani twórczości Charlotte Brontë lub jej sióstr, to nic bardziej mylnego. Bowiem książka ta mimo że doskonale uzupełnia i wzbogaca wiedzę na temat autorki i jej twórczości, to jest także doskonałym obrazem ówczesnej rzeczywistości, co jest szalenie ciekawe.

„Życie Charlotte Brontë”, Elizabeth Gaskell, Wydawnictwo MG, 2014.



Agnieszka Brewka

Chyba nie mogę Pani posądzić o demonizm. Witkacy – Marek Wyszomirski – Werbart

Na polskim rynku wydawniczym pojawiła się niedawno bardzo ciekawa pozycja literacka. Postać Stanisława Ignacego Witkiewicza wzbudza ciekawość i skrajne emocje już wielu lat, a publikacji na temat jego twórczości powstało już wiele. Jednakże tym razem nie mamy do czynienia  z kolejną książką związaną z analizą i interpretacją jego prac, myśli artystycznych, czy chociażby suchą biografią, lecz opartą na faktach opowieścią o jego spotkaniu, fascynacji i relacji z Genią Wyszomirską, znaną czytelnikom jako "Asymetryczna Dama". Na stronicach tej książki znajdziecie nieznane dotąd wspomnienia jednej z jego przyjaciółek, inspirującej muzy. Wszystko to dodatkowo zyskuje na wartości, pobudzając dodatkowo ciekawość, bowiem książka została napisana przez wnuka Geni, na podstawie jej opowieści i materiałów z rodzinnych źródeł.

Książka utrzymana jest w konwencji przypominającej scenariusz filmowy. Czytelnik czuje się zatem niczym podglądacz śledzący losy Geni i Witkacego, a to wszystko na barwnym i autentycznym tle ówczesnej śmietanki towarzyskiej Zakopanego. Opowieść zaczyna się od spotkania na ulicy w gorący lipcowy dzień, gdy Witkacy po raz pierwszy ujrzał Asymetryczną Damę, co poruszyło jego artystyczne zmysły do granic wytrzymałości. Odtąd zaczynają się ich portretowe i prywatne spotkania. Autor oprócz opisu ich spotkań i relacji, doskonale przedstawił charaktery i sposoby codziennego funkcjonowania. Przez tą powieść przebija się rzetelność, wiarygodność, obiektywizm, co jest jej niewysłowionym atutem.  Mamy tu do czynienia z niezwykle plastycznym studium psychologicznym postaci. Precyzyjnie i pięknie zostają oddane rozterki bohaterów, ich wybory, a to wszystko bez osądu i krytyki.

Przeczytanie niniejszej książki było dla mnie niesamowitą podróżą w przeszłość i przygodą, którą przeżywałam wraz z bohaterami. Kompozycja językowa doskonale oddaje ówczesny klimat, społeczność bohemy, dosłownie czuło się ducha tamtej epoki i jej autentyczność. Książka napisana została na bardzo wysokim poziomie zarówno w kontekście językowym, jak i merytorycznym– jest więc idealna dla doświadczenia nowych kulturalnych uniesień.

Serdecznie polecam książkę Chyba nie mogę Pani posądzić o demonizm. Witkacy Marsza Wyszomirskiego – Werbarta. Dzięki niej możemy obcować z prawdziwie jakościową literaturą,  poszerzyć swoją wiedzę nie tylko o samym Witkacym, ale poznać obraz śmietanki towarzyskiej artystycznego światka w Zakopanem. Przy okazji znajdziemy tu także kilka znanych postaci, które dodatkowo dodadzą pikanterii opisywanym wydarzeniom.

 Chyba nie mogę Pani posądzić o demonizm. Witkacy – Marek Wyszomirski – Werbart, Wydawnictwo Novae Res, 2013, liczba stron 360.

Za książkę serdecznie dziękuję:

Koszmary i fantazje. Listy i eseje – H. P. Lovecraft

„Żyję tylko po to, by uchwycić pewną cząstkę tego ukrytego, wprost nieuchwytnego piękna; piękna, które całkowicie przynależy do sfery snu i które, jak czuję, znałem blisko, upajając się nim przez długie eony przed moimi narodzinami lub narodzinami tego czy jakiegokolwiek innego świata.” H.P. Lovecraft (list do Donalda Wandreia, 21 kwietnia 1927)

Howard Phillip Lovecraft (1890-1937) jest uważany za jednego z najwybitniejszych twórców z gatunku weird fiction, a jego fikcyjny twór Cthulu (uśpione bóstwo na dnie Pacyfiku) stał się jednym z najpowszechniej rozpoznawalnych przejawów pop kultury. Książki i opowieści niniejszego autora silnie wbiły się w świadomość współczesnych ludzi, którzy pokochali jego niebagatelny styl i wyjątkową umiejętność do budowania napięcia za pomocą klimatycznych opisów i niespodziewanych zwrotów akcji.

H. P. Lovecraft będąc twórcą rozbudowanej mitologii Cthulhu stworzył ponadczasowe dzieła, których styl niewątpliwie był autorski, a same pomysły na wątki nie sposób porównać do jakichkolwiek innych. Pisarz zdawał się wskazywać, że życie jest czymś niepojętym dla ograniczonych umysłów ludzkich, a samo otoczenie człowieka oraz natura są jego wrogami. Uciekając od rzeczywistości skrzętnie konstruował swój własny świat, którego cegłami były sny, fantazje i próby podejrzenia istoty rzeczy. Twórczość Lovecrafta z pewnością jest poruszająca i niesamowicie oddziałuje na wyobraźnię, ale sama jego postać jeszcze do niedawna wydawała się bardzo tajemnicza dla polskiego czytelnika. Aż do momentu, gdy wydawnictwo SQN postanowiło wydać zbiór osobistych listów i esejów pisarza, które pozwoliły odkryć Lovecrafta na nowo.

„Według mnie poczucie nieznanego jest prawdziwą i faktycznie niezmienną — chociaż rzadko kiedy dominującą — częścią ludzkiej osobowości; jest elementem na tyle podstawowym, że nie zniszczy go nowoczesna wiedza, według której nadnaturalne nie istnieje” (list do Harolda S. Farnese, 22 września 1932)

Pisarz był w regularnym kontakcie z wieloma ważnymi dla niego osobami, z którymi łączyła go szeroka i często bardzo rozbudowana korespondencja (jego listy miewały nawet 60 stron). Z kolei jego eseje pozwoliły poznać go jako filozofa, myśliciela, który nieustannie poszukiwał życiowych prawd. Tematyka jego prac jest niewysłowienie szeroka: od spraw politycznych i filozoficznych, przez literaturę, po analizy codzienności. W tym wszystkim nadal ujawnia się jego zgrabny styl literacki, gry słowne, specyficzny humor oraz swoiste nieokiełznanie. Dlatego książka niewątpliwie stanie się niebywałą gratką nie tylko dla fanów tego autora, ale także dla tych, którzy lubują się w pociągających i dających do myślenia esejach i specyficznych kompozycjach językowych.

Źródło:http://www.figurki.net/call-of-cthulhu/2/ksiazki-opowiadania-lovecraft.php

 „Czymże jest sztuka, jeśli nie tworem powstałym z wrażeń, obrazów, uczuć oraz harmonijnych uniesień? Sztuka musi zawierać w sobie przenikliwość i piękno, nic więcej się nie liczy”

Koszmary i fantazje. Listy i eseje, H.P. Lovecraft, Wydawnictwo Sine Qua Non, Kraków 2013.

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Sine Qua Non:

 

W cudzym domu- Hanna Cygler

Hanna Cygler ponownie stanęła na wysokości zadania pisząc książkę, od której wprost nie można się oderwać. Autorka stworzyła romans historyczny łącząc gatunki z powieścią sensacyjną oraz obyczajową. Uprzednio zyskała sobie wielu wiernych czytelników dzięki trylogii o Zosi Knyszewskiej, która podbiła także moje serce. Ale to właśnie powieść „W cudzym domu” na długo zostanie w mojej pamięci i na pewno kiedyś chętnie znów po nią sięgnę. Hanna Cygler stworzyła bowiem świat literacki, który nie tylko pasjonuje wartką wielowątkowością, ale także doskonale odnosi się do klasycznych powieści pozytywistycznych.

Powieść przenosi nas w lata osiemdziesiąte XIX wieku w okres, gdy pozory, pozycja społeczna, urodzenie, a także ściśle określone obyczaje determinowały codzienną rzeczywistość. Akcja rozgrywa się w najbardziej prężnych i ciekawych miejscach ówczesnej Europy i nie tylko. Autorka nie tylko przenosi nas do takich miejsc jak Warszawa, Paryż, a nawet Syberia, ale także przerzuca swe opowieści w czasie wskazując na przyczyny i skutki danych losów bohaterów. Główną bohaterką jest Luiza Sokołowska, młoda dziewczyna mieszkająca z matką w Paryżu. Jednak, gdy okazuje się, że jej matka podjęła bezwzględną decyzję o wydaniu swej jedynaczki pośpiesznie za mąż za podejrzanego młodzieńca licząc przy tym na ustabilizowanie swojej sytuacji finansowej, Luiza postanawia wyruszyć w podróż do Warszawy, gdzie jak przypuszcza znajduje się jej ojciec i przyjaciółka z czasów szkolnych. Dziewczyna niemal natychmiast postanawia zorganizować swój wyjazd, w czym pomaga jej oddany przyjaciel. Niestety po przyjeździe do Warszawy spada na nią wiele złych wiadomości w związku, z którymi wszelkie plany i nadzieje na nowe , lepsze życie tracą swą moc urzeczywistnienia. Jak potoczą się jej dalsze losy? Zdradzić nie mogę, ale zapewniam, że są niezwykle ciekawe i zaskakujące.

Hanna Cygler stworzyła powieść o interesującej linii fabularnej, a także galerię różnorodnych postaci, których losy przeplatały się wzajemnie podsycając akcję. Zachwycił mnie brak przerysowania postaci, bowiem nie odczuwa się jakiś usilnych starań autorki do przerysowania ich charakterów, ani do zbędnych emocjonalnych wywodów. Opisy są bardzo realistyczne i prowadzą nas przez poszczególne sytuacje i zachowania bohaterów w taki sposób, że można odnieść wrażenie, że historia wydarzyła się naprawdę. Kontrowersyjne odczucia wzbudziła we mnie główna bohaterka Luiza, gdyż szczerze powiedziawszy zdarzało się, że bywała momentami niezmiernie irytująca. Kompozycja językowa natomiast sprawia, że książkę czyta się niezwykle przyjemnie odnosząc przy tym wrażenie, że wcale nie trzyma się w dłoniach przejawu współczesnej literatury.

Powieść jest wielowątkowa, ale wszelkie wątki tak się zgrabnie przenikają, że aż trudno się oderwać od lektury. Do tego wszystkiego autorka doskonale przedstawiła ówczesne realia obyczajowe, a nawet czysto techniczne. Widać, że książka powstała w oparciu o bardzo wnikliwe przygotowanie źródłowe. Muszę jednak przyznać, że jest to literatura typowo kobieca. Pozwala się oderwać od codzienności i ukryć w ciekawej opowieści, ale na pewno nie znajdziemy tu bodźca do refleksyjności, czy poszerzenia horyzontów myślowych. Ale to jedyne zarzuty, bo książkę szczerze polecam wszystkim, którzy mają czasem ochotę podczas czytania po prostu się wyciszyć i odpocząć psychicznie.

Hanna Cygler jest absolwentką skandynawistyki na Uniwersytecie Gdańskim. Zawodowo zajmuje się tłumaczeniem z języka szwedzkiego i angielskiego i oczywiście pisarstwem. Wydała już sporą liczbę książek cieszących się sporym zainteresowaniem. Mieszka w Gdańsku ze swoim synem i mężem.

Hanna Cygler, W cudzym domu, Wydawnictwo Rebis, 2013